Recenzja Fight "War Of Words"

 

W 1990 roku Rob Halford pożegnał się z zespołem-matką, któremu oddał 20 lat swojego życia i nadszedł czas na mocniejsze uderzenie. Zafascynowany amerykańską sceną metalową i takimi zespołami jak Slayer, Pantera, Megadeth czy Type o Negative, Rob skrzyknął kilku zaprzyjaźnionych muzyków i w 1993 roku pod szyldem "FIGHT" wydali swój pierwszy album zatytułowany "WAR OF WORDS".

Powiem szczerze, że jako ogromny fan Judas Priest, obawiałem się tego, że Rob zmieni całkowicie brzmienie i jego "solowa" płyta będzie nijaka i pozbawiona sensu. Ostatni raz pomyliłem się tak mocno, kiedy zapłaciłem za walkę Marcina Najmana.

Grzesznikami, którzy popełnili ten album są  wspomniany Rob Halford, Brian Tilse, Jay Jay, za perkusją zasiadł Scott Travis, ale najciekawszym punktem tej płyty jest młody Russ Parrish, znany także jako seksualnie niebezpieczny, kipiący seksem w każdej sekundzie, gdy dotyka gitary SATCHEL. Na dodatek w długich włosach.

Rob chciał grać mocniej i szybciej, dlatego płyta posiada elementy klasycznego heavy z domieszką thrashu oraz Panterowskiego groove, co wyszło bardzo dobrze. Rozpoczynający płytę "Into The Pit" to świetny otwieracz, niczym niespodziewany cios w japę. "Nailed To The Gun" z odjechanymi solówkami Parrisha, rozpędzony niczym Intercity bez opóżnień.  Powolne i ociężałe "Life in Black" z charakterystycznymi skrzekami Roba i ciężki "Immortal Sin", tytułowe "War of Words" kojarzy się trochę z "... And Justice For All". Potem są cudowne i rozbujane "Laid To rest" z przepiękną wymianą solówek Russa i Briana, powolne i łapiące za serducho "For All Eternity". Zaskoczeniem jest totalnie odjechane i lekko w stylu country "Little Crazy" na długo zapada w pamięć. Ponownie wpływ Pantery usłyszymy w "Contortion" czy Judas Priest w "Vicious". Płytę zamyka cholernie ciężki, powolny i świetnie bujający "Reality, a New Beginning".

Płyta idealnie strzeliła się w realia swoich czasów, kiedy heavy metal jaki znamy powoli zaczął odchodzić w cień, a słuchacz szukał powiewu... brutalności. Zobaczyć Roba w małym klubie a nie na stadionie? Czemu nie?

Produkcyjnie jest świetnie. Russ Parrish wyszedł z tej próby znakomicie, co tylko udowadnia, jak wspaniałym i wszechstronnym jest gitarzystą. Gitary i riffy brzmią mięsiście i soczyście, chórki podbijają ciężar krążka, a Rob dalej jest sobą.

Niestety, jest to jedyna płyta Satchela z Robem Halfordem, czego mocno żałuje. Wpasował się idealnie w odbiór płyty i zostawił tam ogromną część siebie. Ciekawostką jest to, że kilkanaście lat póżniej Ci dwaj panowie spotkali się ponownie na scenie, podczas wykonywania "Living After Midnight" razem ze Steel Panther.

------------------------

In 1990, Rob Halford said goodbye to the band that had been his home for 20 years, and it was time for a stronger impact. Fascinated by the American metal scene and bands like Slayer, Pantera, Megadeth, or Type O Negative, Rob gathered a few music buddies and in 1993, under the "FIGHT" label, they released their first album, “WAR OF WORDS".

To be honest, as a huge fan of Judas Priest, I was afraid that Rob would completely change the sound, and that his "solo" album would be bland and meaningless. The last time I was so wrong was when I paid for Marcin Najman’s fight.

The sinners, who made this album are the aforementioned Rob Halford, Brian Tilse, Jay Jay, with Scott Travis on the drums, but the most interesting point of this album is younger Russ Parrish, known for his exceptional skills, exuding a certain sexual charisma and sensuality every second, while playing the guitar and touching the strings, SATCHEL; particularly with his long hair looks wise. 

Rob wanted to play stronger and faster, so the album has elements of classic heavy metal with a mix of thrash and Pantera-style groove, which turned out very well. The opening track "Into The Pit" is a great opener, like an unexpected punch in the face. "Nailed To The Gun" features Parrish's wild solos, speeding along like the Intercity train without delays. The slow and heavy "Life in Black" with Rob's characteristic screams and the heavy "Immortal Sin", the titular "War of Words" is reminiscent of "... And Justice For All". 

Then there's the wonderful and rocking "Laid To Rest" with a beautiful exchange of solos between Russ and Brian, as well as the slow and heart-grabbing "For All Eternity". The totally wild and slightly country-style "Little Crazy" that sticks in your head for a long time comes as a great surprise. Again, the influence of Pantera can be heard in "Contortion" and Judas Priest in "Vicious". The album closes with the damn heavy, slow, and wonderfully rocking "Reality, a New Beginning".

The album perfectly fit the reality of it’s time, when heavy metal, as we know it, was slowly fading into the background, and listeners were looking for a breath of... brutality. Seeing Rob in a small club rather than a stadium? Why not? 

The production is great. Russ Parrish passed this test with flying colors, which only proves how wonderful and versatile a guitarist he is. The guitars and riffs sound meaty and juicy, the choruses add weight to the record, and Rob is still being himself.

Unfortunately, this is the only Satchel’s album with Rob Halford, which I deeply regret. He fit perfectly into the album's perception and left a huge part of himself there. Interesting enough, a dozen or so years later, these two gentlemen met again on stage, performing "Living After Midnight" together with Steel Panther.

                         

                                                                                         Bart Stalowy/tłumaczenie Vicky Morris